Παραμυθένιες θύμισες

Θυμάμαι το βράδυ εκείνο

που ήμουν κάτω από το μπαλκόνι σου,
ένα τραγούδι προσπαθούσα να σου πω
μα τελικά το "σκότωσα".
Μα το ήξερα μέσα μου πως δε σε πρόδωσα.
Κι εσύ, μάτια μου εσύ, το κατάλαβες.
Άνοιξες ευθύς το παραθύρι σου.
Στην αρχή φοβήθηκα,
μήπως μου θυμώσεις,
μήπως με νερό με λούσεις.
Μα με έλουσες με τα μάτια σου
και μ' άφησες να κολυμπήσω σ' αυτά.
Σωσίβιο είχα την αγάπη σου.
Έτσι τα κατάφερα και έφθασα στην καρδιά σου.
Τότε κατάλαβα ότι στ' αλήθεια μ' αγαπάς κι εσύ.
Βρήκα το όνομά μου χαραγμένο σ' ένα δέντρο,
ένα δέντρο που κάθε μέρα έκανε καρπούς
με γεύση την αγάπη μας.
Το θυμάμαι μάτια μου σαν να 'ταν χθες.
Ακόμη μου λείπεις.
Θα 'ρθω κι απόψε στο μπαλκόνι σου,
θα σκαρφαλώσω στο δέντρο που έχεις στον κήπο σου,
ναι εκείνο το δέντρο που κάποτε ζούσε στον κήπο της καρδιάς σου,
θα βγω επάνω στο μπαλκόνι
και θα σου χτυπήσω το τζάμι στο παράθυρο.
Θα είσαι εκεί να μου ανοίξεις για ακόμα μια φορά . . .;

Φιλία

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε κάποιο φίλο!


Για μένα σημαίνεις πολλά
που λόγια δεν τα λένε,
τα γράφω σε άσπρα χαρτιά
που φλόγες δεν τα καίνε.

Σημάδι βαθύ της καρδιάς
θα είσαι στη ζωή μου,
κι-αν νοιώσεις στιγμές μοναξιάς
συγχώρα την ψυχή μου.

Για σένα θα είμαι εδώ
στο δρόμο που διαλέγεις,
μαζί με το Θεό οδηγό
εκεί που θα πηγαίνεις.

Φιλία σημαίνει ζωή
αγάπη και θυσία,
μια σχέση βαθιά κι-ιερή
που δίνει τ' ανθρώπου, αξία.

Λιμάνι

Σα μια σκιά σ' ακολουθώ
στους δρόμους σου καρδιά μου,
δυο λόγια τώρα να σου πω
πριν φύγεις μακριά μου.

Ό,τι αξίζει στη ζωή
το δρόμο του δε χάνει,
μόνο για λίγο θα κρυφτεί
μέχρι να βρει λιμάνι.

Μες την καρδιά μ' αιμορραγώ
που γίναμε δυο ξένοι,
βγάζει φτερά το σ' αγαπώ
και μήνυμα σου φέρνει.

Kάθε στιγμούλα της ζωής
παράθυρο θ' ανοίξει,
στο χρόνο που ν' ο δικαστής
τι αξίζει να της δείξει.

Μαζί μπορούμε...

Μαζί μπορούμε
τον κόσμο να δούμε
κι εκεί που ματώνει
με ένα βελόνι
να κλείσουμε 'μεις την πληγή.

Μαζί μπορούμε
αγάπη να βρούμε
στο χρώμα το μαύρο
να βάλουμε τ' άσπρο
ελπίδα να 'ρθει στη ζωή . . .

Λεμονανθός

Η λεμονιά που φύτεψα
στον κήπο της καρδιάς σου
μοσχοβολάει έρωτα
κι-ανθίζει τα φιλιά σου.

Τη μοναξιά μου έδιωξε
σαν θέλει το καλό μου
και δυο φιλιά σου μου 'δωσε
να τα 'χω φυλαχτό μου.


ρεφρέν
Τις μέρες που δεν είσ' εδώ
μυρίζω τον λεμονανθό
και βρίσκομαι κοντά σου,
μου δίνει ένα σου φιλί
αγάπη αχ μοσχοβολεί
και μπαίνω στην καρδιά σου.

Τα βράδια που δεν είσ' εδώ
θα στέλνω τον λεμονανθό
αστέρι για να γίνει,
από ψηλά στον ουρανό
να στέλνει ένα σ' αγαπώ
κουράγιο να μου δίνει.


Η λεμονιά που λύγισε
δεν ήταν η δικιά σου
αφού για πάντα μου 'δινε
χαρά απ' τη χαρά σου.

Στην αγκαλιά της μ' έβαλε
ποτέ να μην κρυώνω
μ' αγάπης χρώμα μ' έντυσε
που-αντέχει μες στο χρόνο.


ρεφρέν


Κι-αν μαραθεί καμιά φορά και μαραζώσει
η λεμονιά που κρύβεις στην καρδιά,
με μια-αγκαλιά εμάς για πάντα θα ενώσει.


ρεφρέν