Τα όνειρα της Πόλης

Νοστάλγησα τις θάλασσες

μα τα νερά τους ξένα

και στις στεριές που πάτησες

τα τείχη ερειπωμένα.

Γιατί οχτρέ μου χάραξες

σημάδια στην καρδιά μου

ψηφιδωτά μου χάλασες

μέσα στην εκκλησιά μου;

Εγώ αλλιώς τα όνειρα

στον ύπνο μου τα είδα

νόμιζα θα 'ταν χίμαιρα

δική μου να 'ν' πατρίδα.

Η Πόλη όμως ξημέρωνε

τα όνειρα του κόσμου

ήλιους μου εξημέρωνε

κι έβρισκα εγώ το φως μου.

Κι αν ο Θεός νοστάλγησε

να 'ναι δικά μας μέρη

με τους Αγιούς Του φρόντησε

πάλι να μας τα φέρει.

Στην Πόλη πάντα θα επιστρέφω

Με άρωμα Βυζαντινό

ταξίδι κάνω αλαργινό

στης Πόλης την παλιά πλατεία

που υπογράφει η ιστορία.

Στη γέφυρα του Γαλατά

ο δρόμος στην Αγιά Σοφιά

Θεέ μου κάνε μου τη χάρη

να φύγουν κάνε οι βαρβάροι.

Στον ουρανό η Παναγιά

με το Χριστό μες στην ποδιά

τις προσευχές όλες μας παίρνει

να 'ρθούμε ακόμα μας προσμένει.

Τις ομορφιές του ο ναός

κρατά απόκρυφες εντός

ασβεστωμένη η ιστορία

ζητά ξανά την ευκαιρία.

Να λάμψει η Πόλη του βορρά

με χρώματα Ελληνικά

να ζήσει πάλι η Ορθοδοξία

τα περασμένα μεγαλεία.

Βαπόρι κάνω την καρδιά

μες στου Βοσπόρου τα στενά

κι έτσι όπως ενώνει δύο κόσμους

να ενώνει τους ανθρώπους όλους.

Μετά το βγάζω στη στεριά

στο χώμα τ' άγιο να πατά

τους μιναρέδες να γκρεμίζει

καμπαναριά ψηλά να χτίζει.

Στην Πόλη πρώτη μου φορά

μα εικόνα οικειά απ' τα παλιά

μες στην καρδιά μου πάντα έχω

στην Πόλη πάντα θα επιστρέφω.