Αυτοβιογραφικόν

Είναι στιγμές που η ζωή μου ακροβατεί

στο τεντωμένο της σχοινί και προχωράει

κι αν πέφτει κάτω βρίσκει τρόπο να σταθεί

και στον αγώνα της συνέχεια πολεμάει.

Μα είναι στιγμές που νοιώθω μέσα μου κενό

φτάνω στο τέρμα μα ο χρόνος μου γελάει

παίρνω στα χέρια μου μια κόλλα και στυλό

και ζωγραφίζω τη ζωή που αρχινάει.

Είμαι ένας άνθρωπος μικρό μηδενικό

που την καρδιά του έχει αφήσει λερωμένη

κάνω μετάνοιες που παν ως το Θεό

Αυτός μονάχα ξέρει πως να μ' ανασταίνει.

Νόμιζα τάχα πως θα ήμουν δυνατός

μα πιο αδύναμος δες μοιάζω με σπουργίτι

μα εκείνο ξέρει να πετά στον ουρανό

εγώ κρυμμένος στο δικό μου τον πλανήτη.

Κοιτάζω μέσα μου μα η πόρτα μου κλειστή

δεν έχει χρώμα η καρδιά για τ' αλλάξω

ας γίνει η πίστη μου Θεέ μου δυνατή

τον εαυτό μου δίπλα Σου για να τον φτάσω.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία

Από μια μαρτυρία:
Παιδιά πριν λίγο ήμουν στην Λεμεσό όπου υπήρχε επίσης συλλαλητήριο και ήταν επίσης και η μάνα των διδύμων ηρώων μας. Μέσα στον πόνο της κατάφερε και μίλησε. Μερικά από όσα είπε τα παραθέτω παρακάτω. Σίγουρα θα βγει και βίντεο σύντομα.
"Όταν έμαθα πως πεθάνανε τα μωρά μου, είδα Την Παναγία μπροστά από τον Σταυρό να κλαίει"
"Τα παιδιά μου με ρώτησαν γιατί πρέπει να πάνε στρατό αφού όλοι οι φίλοι τους πήρανε αναστολή. Η απάντηση μου εμένα...
και του πατέρα τους ήταν:μέσα από τόσους μόχθους και τόσους πόνους καταφέραμε να σας μεγαλώσουμε. Τώρα εγώ δεν υπογράφω να σας δηλώσω τρελούς! Θα υπηρετήσετε την πατρίδα."
"Τι θα μας δώσουνε οι πολιτικοί τώρα για παρηγοριά; Μια σημαία; Ε τότε εγώ νιώθω περήφανη που θα πάρω 2....."
Επίσης μέσα από όλα αυτά κατάφερε και έκανε την μισή πορεία μαζί με τον 2000 κόσμο λέγοντας τον επιτάφιο ύμνο των μυροφόρων πριν καταρρεύσει.
ΜΙΑ ΑΞΙΑ ΜΑΝΑ ΓΙΑ 2 ΑΞΙΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ

Αναδημοσίευση από: Ξυπνήστε Ρε!

Γεννηθήτω τω θέλημά Του Θεού! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τα παλληκάρια.

Βασιλικός

Σαν ένα κλαδάκι στο βάζο μικρό

η πίστη μου μες στην ψυχή μου

μικρή στην αρχή σαν το βασιλικό

μυρίζει μες στην προσευχή μου.

Αρώματα αφήνει χειμώνα καιρό

τα φύλλα σαν ρίχνει ο αέρας

μα έχει στις ρίζες γερό θεμελιό

κι απλώνει ξανά στους αιθέρες.

Κι αν δίχως νερό η ψυχή θα διψά

η πίστη τους σπόρους της ρίχνει

κι απλώνουν τριγύρω χιλιάδες κλωνιά

που φτάνουν στα ουράνια ύψη.

Λαμπάδες σαν μοιάζουν μικρές στο Θεό

μισόσβηστη αν έχουν φλόγα

το χέρι Του απλώνει με Φως δυνατό

κι η πίστη μου ανθίζει αιώνια.