Μικρό λευκό μπαλκόνι

Ήρθε το πρωί και βγήκα στη βροχή

κι η μοναξιά μου ολοένα μεγαλώνει

είναι σαν χθες που ‘σουν εσύ περαστική

απ’ της ζωής μου το μικρό λευκό μπαλκόνι.

επωδός

Κι όταν εσύ μου χαμογέλασες γλυκά

όλος ο κόσμος μου ανάποδα γυρνούσε

μια φλόγα άναψες μικρή μες στην καρδιά

κι η κάθε σπίθα της αγάπη με κερνούσε.

Ήρθε η νυχτιά και φεύγω μακριά

από αισθήματα και σκέψεις σκουριασμένες

είναι σαν χθες που ‘ταν τα θέλω μας κοινά

τότε που ζούσαμε τις πιο όμορφές μας μέρες.

Για πόσο ακόμα

Ο χρόνος που φεύγει

μαζί του με παίρνει

χωρίς την αγάπη

με χέρια αδειανά.

Δυο γέλια στο στήθος

ανάμνησης ήχους

κρατώ στο συρτάρι

εντός της καρδιάς.

επωδός

Σε ποιαν αγάπη να τριγυρνώ

μέχρι η άνοιξη να φέρει χρώμα

σαν το πουλί σε κλαδάκι γυμνό

να περιμένω για πόσο ακόμα.

Στις χούφτες μου χώμα

κρατάω και σπόρια

τραβώ μονοπάτι

μα θέλει νερό.

Με δάκρυ τα βρέχω

το δρόμο να ξέρω

αν έρθεις και πάλι

να πεις σ' αγαπώ.