Ποτέ

Στα μάτια σου εγώ ήμουνα

έλεγες ο άνθρωπός σου

μα τώρα το κατάλαβα

πως μοιάζω να ‘μαι εχθρός σου.

Η μέρα αυτή δεν άργησε

εσύ να πεις αντίο

κι η αγάπη μας κατάντησε

μια ανάμνηση για δύο.

επωδός

Ποτέ εγώ δεν άφησα αυτά που μου ‘χεις δώσει

τα κράτησα ενθύμιο για μια χαρά με δόσεις,

ποτέ μην πεις πως άργησα να δείξω μια συγγνώμη

ό,τι κι αν κάνω μάτια μου δεν σου αλλάζω γνώμη.

Έχω βαθιά τους πόνους μου

βουβός και περιμένω

σ’ ένα άδειο σπίτι μόνος μου

τ’ όνομά σου όλο λέω.

Αγάπη μου τα μάτια σου

χαράχτηκαν εντός μου

ψάχνω στα μονοπάτια σου

να βρω τον εαυτό μου.

Μικρή μου αγάπη

Δεν ξέρω τον τρόπο

να βρω την αγάπη

σε ποιο άγνωρο τόπο

σε ποιο μονοπάτι...

Τα βήματα ψάχνω

δεν ξέρω που πάω

καρδιά μου σε χάνω

στα θέλω μου πάνω.

επωδός

Σαν κλείνω τα μάτια

σε βλέπω κοντά μου

ξυπνά η καρδιά μου

και σπάει κομμάτια.

Μικρή μου αγάπη

το χέρι μου κράτα

το χρόνο σταμάτα

και γύρνα την πλάτη.

Να δω τη μορφή σου

το όμορφο γέλιο

αυτό μόνο θέλω

να είμαι μαζί σου.

Το χθες μου σκαλίζω

σημάδια στο νου μου

στιγμές σε αγγίζω

μα άδεια η αφή μου.

Το δάκρυ μου κρύβω

μη δεις πως φοβάμαι

μα δε σε αφήνω

ακόμα θυμάμαι...

Βάλσαμο στη θλίψη

Έχω χείλη κλειστά και δυο μάτια ανοικτά

κι η καρδιά πολεμά δίχως όπλα στα χέρια

στον αγώνα π' αρχίσαμε και κανείς δε νικά

τώρα μόνος μου φτάνω στο τέρμα.

επωδός

Κλείνω την πόρτα και κάνω πως λείπω

συγγνώμη ζωή μου που σ' εγκαταλείπω

κρύβομαι πάλι σε ένοχα βράδια

και ψάχνω να βρω τα δικά σου σημάδια.

Νύχτα μου μείνε και φίλη μου γίνε

στη μοναξιά μου παρέα να κάνεις

μέσα στον πόνο της παραζάλης

έλα και βάλσαμο στη θλίψη γίνε.

Έχω χέρια αδειανά και καρδιά με κενά

που γι' αγάπη διψά και την ψάχνει σε σένα

μα εσύ δεν τολμάς δυνατά ν' αγαπάς

και μ' αφήνεις να ζω στης ζωής τα χαμένα.

Στίλβη

Κόψε τα όνειρα που κάναμε στα δύο

σαν τ' αστέρια π' όλο πέφτουν στο κενό

να τα πάρω και να μακριά από 'δω να φύγω

σε καινούργιο να τα βάλω ουρανό.

επωδός

Μες τα μάτια τρεμοπαίζει

δες των αστεριών η στίλβη

δε μ' αφήνει σε μια λήθη

με τη μοναξιά να ζω.

Η μορφή σου μπαινοβγαίνει

στης καρδιάς την πίσω πόρτα

τί κι αν έσβησα τα φώτα

δεν ξεχνώ πως ν' αγαπώ.

Μάλωσέ με να ξεχάσω την αγάπη

την ελπίδα μου να κρύψω στο βυθό

σε μια θάλασσα που γέμισα με δάκρυ

και μ' αλμύρα να πλυθώ να μην πονώ.