Μ' αγαπάς (κι αυτό αξίζει)

Χρόνια πριν να σε γνωρίσω

δε μιλούσα για αγάπη

απ' το φως της ζούσα πίσω

σ' ένα γκρίζο εφιάλτη.

Όλα μοιάζουν τώρα ξένα

κάποιος μ' έχει πια ξυπνήσει

λες και ζω μαζί με σένα

ένα άλλο παραμύθι.

επωδός

Ό,τι ρούχο κι αν φοράς

την καρδιά σου δεν την κρύβεις

μου την δείχνεις σαν γελάς

σαν τα μάτια σου ανοίγεις.

Τώρα ξέρω πως τολμάς

την καρδιά σου να χαρίζεις

είν' αλήθεια μ' αγαπάς

μ' αγαπάς κι αυτό αξίζει.

Όταν μακριά μου λείπεις

μοιάζουν άδειες οι στιγμές μου

ταξιδεύω σ' αναμνήσεις

να χαθώ μες τις χαρές μου.

Μα την πόρτα όταν ανοίγεις

η καρδιά μου φτερουγίζει

το χαμόγελο σου δίνεις

κι η αγάπη μας ανθίζει.

Ανυπεράσπιστες σκέψεις

Ανυπεράσπιστες σκέψεις εισβάλουν συνεχώς μες το μυαλό μου.

Μα ποιος με ρώτησε στ' αλήθεια αν τις θέλω...; 

Αγγελικές μουσικές πινελιές

Αυτά είναι δύο τραγούδια διαμάντια,
δημιουργίες του Κύπριου Στέλιου Πισή
για την Κυπριακή σειρά "Μίλα μου"
που προβάλλεται από
τον τηλεοπτικό σταθμό Σίγμα.
Τραγουδά η εξαιρετική Μάριαμ Βενιζέλου.

Απολαύστε τα!

"Είναι η αγάπη μας πολύ μεγάλη"




"Το τρένο της ζωής"



Καλή εβδομάδα, καλό μήνα και καλό Φθινόπωρο!
Καλή αρχή σ' ό,τι κι αν κάνετε και ο Θεός μαζί σας!

Η μικρή μου καρδιά

Με σπασμένα φτερά
δεν μπορώ να πετάξω,
τ' ουρανού την καρδιά
δε μπορώ πια να φτάσω.

Είμ' ακόμη μικρός
κι είν' ο κόσμος μεγάλος,
μα του ήλιου το φως
της ψυχής ειν' ο φάρος.


επωδός
Η μικρή μου καρδιά
εις τον κόσμο κοιμάται,
το φεγγάρι θωρεί
κι ονειρεύεται αγάπη.

Η μικρή μου καρδιά
κι αν δεν έχει παρέα,
στο μπαλκόνι σαν βγει
έχει θέα στ' αστέρια.


Ξημερώνει η αυγή
και ο ήλιος γιομάτος,
αχ γλυκιά μου ζωή
πως μυρίζεις σαν άνθος.

Σαν λουλούδι κι εγώ
στο περβόλι του κόσμου,
δως μου χώμα υγρό
μυρωδιά να 'χω δυόσμου.

Σαν του γιασεμιού ανάσα

Της καρδιάς το πανωφόρι

είναι τρύπιο και παλιό,
μα θα πάρω πηλοφόρι
να μπαλώσω το κενό.

Ίσως έτσι μ' αγαπήσεις
έστω και για μια φορά,
και την πόρτα μου χτυπήσεις
πριν βουρκώσει η χαρά.


επωδός
Μη φοβάσαι ν' αγαπήσεις
η αγάπη δεν πονά,
έλα μέσα μου ν' ανθίσεις
να ευωδιάζει η καρδιά.

Σαν του γιασεμιού ανάσα
σαν κυκλάμινου θωριά,
έτσι είναι η αγάπη
κι έτσι ζει παντοτινά.


Της καρδιάς το πανωφόρι
είχε χρώμα πορφυρό,
η γιαγιά το 'χε υφάνει
σ' έναν ξύλινο αργαλειό.

Τι κι αν τώρα έχει ξεβάψει
πάλι εσένα καρτερώ,
μ' ένα σ' αγαπώ να βάψεις
γη, καρδιά και ουρανό.