Φοβάμαι όλα τ’ αύριο που ‘μείναν

Σ’ ένα δάκρυ μου τα θέλω μου εγώ σβήνω

σαν φεγγάρι που απόψε έχει κρυφτεί

μα εκείνο έχει πάντοτε τον ήλιο

απ’ το φως του στη ζωή να κρατηθεί.

Εγώ δίχως την αγάπη σου που πάω

σε γυρεύω μα εσύ δεν απαντάς

πρέπει τώρα πια να μάθω και να χάνω

βάζω πέτρα εγώ στη θέση της καρδιάς.

επωδός

Σ’ αγκαλιάζω και θυμάμαι όλα εκείνα

που ονειρεύτηκα εγώ δίπλα σου για χρόνια

μου ‘πες κάποτε θα μ’ αγαπάς αιώνια

και ‘γω σ’ άφησα στο μέσα μου να ζεις.

Μα φοβάμαι όλα τ’ αύριο που ‘μείναν

με μι’ ανάμνηση εντός μου χαραγμένη

η καρδιά μου μες στη νύχτα είναι κρυμμένη

κι εσύ κάπου μες στ’ αστέρια της να ζεις.

Τα σημάδια σου ακόμα τα κρατάω

όπου πάω βλέπω εικόνες με εμάς

μα το βλέμμα μου στο πάτωμα γυρνάω

στο μυαλό μου γράφω δε με αγαπάς.

Τι κι αν βάζει η λογική όλα τα πρέπει

θέλει τόλμη να μπορείς να προχωράς

την καρδιά μου ποιος μπορεί να την γιατρέψει

που να ψάξω για να βρω παρηγοριά;

Χαμένη αντοχή

Άγγιξέ με στο σκοτάδι

για να νιώσω την αφή σου

σαν το τελευταίο χάδι

στο κατώφλι της αβύσσου.

Κι αν το δάκρυ μου υγραίνει

της καρδιάς τα σκαλοπάτια

πρόσεχε σαν κατεβαίνεις

της αγάπης τα κομμάτια.

επωδός

Ψάξε με μες στη ζωή σου

στης καρδιάς το πίσω μέρος

στη χαμένη αντοχή σου

σε μια μάχη δίχως τέλος.

Κράτησέ μου ένα γέλιο

στα μισόσβηστα σου χείλη

να μου φέγγει σα θα φεύγω

και μαζί του ν' αργοσβήνω.

Μίλησέ μου με δυο λέξεις

μ' ένα σ' αγαπώ οικείο

σου ζητώ να με πιστέψεις

μη μ' αφήσεις μ' ένα αντίο.

Με μάλωσε ο έρωτας

Σπάω καθρέφτες τη μορφή σου να μη βλέπω

χίλια τα πρόσωπα και είναι όλα ψεύτες

με υποσχέσεις που δεν κράτησαν στον χρόνο

μέσα στα χέρια μου κρατώ και δες, ματώνω.

επωδός

Με μάλωσε ο έρωτας που κλαίω

τα όνειρα μου καίω και πονώ

τα λάθη μας μετρώ και να που φταίω

που βιάστηκα να πω το σ' αγαπώ.

Σβήνω συνθήματα που γράψαμε στον τοίχο

κοινά μας όνειρα που κράτησαν για λίγο

εσύ που μου 'λεγες μαζί θα προχωράμε

που να 'σαι τώρα που κρυώνω και φοβάμαι.

Τελειώσαμε

Σ' ακούω να μιλάς με μια σκιά

νομίζεις είμαι εγώ μα δε με βλέπεις

η πλάτη μου σκυφτή σε μια γωνιά

να κλαίω, να πονώ κι ας μη με νιώθεις.

επωδός

Τελειώσαμε,

το ξέρω πως οι έρωτες παλιώσανε

στη μνήμη μας για πάντα τους κλειδώσαμε,

χωρίσαμε,

τα φώτα της αγάπης μας τα σβήσαμε

σημάδια της για πάντα όμως κρατήσαμε,

στην άκρη της καρδιάς μας όσα ζήσαμε.

Σε βλέπω στον καθρέφτη να κοιτάς

φιλίες με δυο άγνωστους να πιάνεις

στα πρόσωπα τους βάζεις τάχα εμάς

την πλάτη όμως γυρνάς εσύ, με χάνεις.

Έχεις ξεχάσει ν' αγαπάς

Δάκρυ στα μάτια,

χίλια κομμάτια η καρδιά μου απλωμένη

κάτω στο πάτωμα να μοιάζει σκοτωμένη

κι εσύ να τρέχεις μακριά

σε κάποια άλλη αγκαλιά

να ψάχνεις τί θα πει αγάπη τελικά.

επωδός

Πες μου που βιάζεσαι να πας

έχεις ξεχάσει ν' αγαπάς

δίχως συναίσθημα στον κόσμο πώς γυρνάς,

εσύ που μου 'λεγες αγάπη τί σημαίνει

σε μια γωνιά την έχεις τώρα πεταμένη,

δίχως συγγνώμη, πώς με σκοτώνει

πως ό,τι αρχίσαμε να βλέπω να τελειώνει.

Μοιάζεις σαν ξένη

κυνηγημένη απ' τα λάθη τα δικά σου

γιατί φοβάσαι να μου πεις τα μυστικά σου

εγώ σ' αγάπησα ο τρελός

είδα στα μάτια σου ένα φως

τώρα σκοτάδι και ο ήλιος σου σβηστός.