Όνειρα κοινά

Όπως τον ήλιο που ροδίζει την αυγή

κι όπως την άνοιξη που χρώματα γεννάει

έτσι απλά σε αγαπάω απ΄ την αρχή

όταν σε βλέπω και το όνειρο αρχινάει.

επωδός

Δίχως να χάσουμε άλλο χρόνο μακριά

ας ξεκινήσουμε, θα βρούμε το μετά

αφού η αγάπη μας γυρνά μες στην καρδιά

ας ταξιδέψουμε σε όνειρα κοινά,

να μ’ αγαπάς να σ’ αγαπάω δυνατά

σε έναν κόσμο που μονάχα εμάς χωρά.

Όπως τα χείλη που γλυκά χαμογελούν

κι όπως τα μάτια που τον κόσμο ομορφαίνουν

έτσι απλά δύο αγάπες προχωρούν

σαν δυο παλάμες που τα δάχτυλά τους μπλέκουν.

Όλα μου τα όνειρα

Στης καρδιάς σου υπογράφω τον τοίχο

αφού μου ‘πες πολύ μ’ αγαπάς

σου χαρίζω ό,τι μέσα μου κρύβω

μία δήλωση είναι, κι αυτή της καρδιάς.

επωδός

Όλα μου τα όνειρα

ζω μαζί με σένα

γύρω απ’ την αγάπη μας

αγκαλιά ως στο τέρμα.

Κράτα με και φίλα με

κάτω από τ’ αστέρια

μια για πάντα κρύψε με

μες στα δυο σου χέρια.

Τις στιγμές σαν κι αυτές θα κρατάω

στην καρδιά μου μικρό φυλαχτό

να σε παίρνω μαζί μου όπου πάω

να σε νιώθω κοντά μου, το κάθε λεπτό.

Αφήστε με μόνο

Μου λένε όλοι δεν αξίζει

μια αγάπη που με προσπερνάει

μα την καρδιά μου ποιος ρωτάει

τι συναισθήματα αυτή κρύβει.

επωδός

Αφήστε με μόνο

να βρω την καρδιά μου

εγώ στα όνειρά μου

για πάντα θα ζω,

δικό μου οξυγόνο

η αγάπη για εκείνη

κι αν δίπλα μου μείνει

κι αν δεν είναι ‘δω.

Μαζί σου μένω κι επιμένω

και γνώμη τώρα δεν αλλάζω

ό,τι αγαπώ δεν το δικάζω

για μια φορά σ’ εμένα λέω.

Κάποιοι όμορφοι άνθρωποι σαν κι εσένα

|>
|
|\
|  \
|    \
|      \
|        \
|          \
|            \
|________\
|
|
Κάποιοι όμορφοι άνθρωποι σαν κι εσένα
ζωγραφίζουν χαμόγελα μέσα στη μέρα
ρίχνουν άγκυρα μες στην καρδιά μου
βάζουν πλώρη στα όνειρά μου.

Κάτι παραπάνω

Τρέχω, φεύγω δε σε φτάνω

πάντα θέλω παραπάνω

απ' το λίγο που σε έχω

απ' το τώρα που σε χάνω.

επωδός

Όσα όνειρα κι αν κάνω

είσαι κάτι παραπάνω

απ' τα θέλω της καρδιάς μου

απ' τον κόσμο της χαράς μου.

Μην πετάς και δε σε φτάνω

απ' τον ουρανό μην πας πιο πάνω

απ' το χέρι μου κρατήσου

να 'μαι μια ζωή μαζί σου.

Δως μου χρόνο να σ' αγγίξω

τα δυο χέρια μας να σμίξω

το κενό να προσπεράσω

στην καρδιά να πλησιάσω.

Στρατιώτης των ονείρων

Στις μαρμαρένιες γειτονιές

απόψε θα με πάω
να γίνω μια με τις ζωές
εκείνων π' αγαπάω.

Τις ασημένιες τους φωνές
κρατάω να μου φέγγουν
μέσα σ' αδύνατες σιωπές
τα λόγια ν' αφεντεύουν.

Τρέχω πριν σβήσ' ο ουρανός
πριν έρθει ο χειμώνας
γίνομαι κάτασπρος ανθός
μιας μαύρης ανεμώνας.

Στις παγωμένες φυλακές
δε θέλω πια να ζήσω
θέλω να μπω σε αγκαλιές
κι ανθρώπους ν' αγαπήσω.

Θα γίνω άγρυπνος φρουρός
στρατιώτης των ονείρων
υψώνω λάβαρο το φως
σαν λάβα ηφαιστείων.

Μια ομορφιά αληθινή
που ψέμα δεν την σκιάζει
θα 'χω γι' ασπίδα τη ψυχή
το σκότος να τρομάζει.

Σε μια πανέμορφη ζωή
θα γίνω πια πολίτης
και στην καρδιά και στη ψυχή
γαλάζιος ο πλανήτης.

Κάτι που 'ν' έξω απ' τη Γη
εμάς ας δυναμώνει
είν' η Αλήθεια μας αυτή
κι η Αγάπη μας ενώνει.