Πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν γελάς

Εξαιρετικά αφιερωμένο σ' έναν Άνθρωπο που δεν γνωρίζω, μα γνωρίζω τον αδελφό του. Ίσως η επίγεια ζωή να του στερεί πολλά, μα η αιώνια Βασιλεία του Θεού μας θα τον ανταμείψει, είμαι σίγουρος!
Γνώρισα τον αδερφό του και μέσα από τα δικά του μάτια έμαθα πολλά. Και δεν εννοώ πληροφορίες, αλλά αλήθειες!
Τον ευχαριστώ θερμά γι' αυτό!
~~~~~~~~~~~~~

Με τα χείλη της καρδιάς χαμογελάς
και με τον ήλιο της ψυχής σου μας φωτίζεις
με τα μάτια λες πολλά κι ας μη μιλάς
με της σιωπής σου τη φωνή μας πλημμυρίζεις...

ρεφρέν
Πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν γελάς
οι καρδιές μας γελάνε μαζί σου
την αγάπη σου δίνεις χωρίς να ζητάς,
και εντός μας χαράζει η αυγή σου.

Πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν γελάς
και τ' αστέρια στα μάτια σου γέρνουν
στις αγκάλες σου κλείσε για πάντα κι εμάς
οι ψυχές μας μαζί ν' ανασαίνουν.

Μ' ένα γέλιο ομορφαίνεις τη ζωή
αφού δεν έμαθες κακία τι σημαίνει
είσαι Άγγελος Θεού για μας στη Γη
μείνε δίπλα μας και κράτα μας το χέρι...

Στρατιώτης των ονείρων

Στις μαρμαρένιες γειτονιές

απόψε θα με πάω
να γίνω μια με τις ζωές
εκείνων π' αγαπάω.

Τις ασημένιες τους φωνές
κρατάω να μου φέγγουν
μέσα σ' αδύνατες σιωπές
τα λόγια ν' αφεντεύουν.

Τρέχω πριν σβήσ' ο ουρανός
πριν έρθει ο χειμώνας
γίνομαι κάτασπρος ανθός
μιας μαύρης ανεμώνας.

Στις παγωμένες φυλακές
δε θέλω πια να ζήσω
θέλω να μπω σε αγκαλιές
κι ανθρώπους ν' αγαπήσω.

Θα γίνω άγρυπνος φρουρός
στρατιώτης των ονείρων
υψώνω λάβαρο το φως
σαν λάβα ηφαιστείων.

Μια ομορφιά αληθινή
που ψέμα δεν την σκιάζει
θα 'χω γι' ασπίδα τη ψυχή
το σκότος να τρομάζει.

Σε μια πανέμορφη ζωή
θα γίνω πια πολίτης
και στην καρδιά και στη ψυχή
γαλάζιος ο πλανήτης.

Κάτι που 'ν' έξω απ' τη Γη
εμάς ας δυναμώνει
είν' η Αλήθεια μας αυτή
κι η Αγάπη μας ενώνει.

Κρυμμένες συνειδήσεις

Χαράματα με ξύπνησε ο ύπνος,
που παρέα μου κρατούσε για δυο ώρες
κι ύστερα μ' έριξε στην άχαρη αρένα μιας πληγής.

Κρυμμένες συνειδήσεις μες το σκότος,
που τυφλώνει της ψυχής τις ανηφόρες
κι ύστερα μάχομαι τον ήλιο ν' αντικρύσω μιας αυγής.

Σαν δέσμιος σε ξένες ιστορίες,
ψάχνω χαράδρα στο παρόν για να πιαστώ
πριν να θαφτώ στο ζαρωμένο παρελθόν.

Θα βάλω χειροπέδες στις αξίες
μην παρασύρονται και πέσουν στον γκρεμό
κι ύστερα φύλακας θα γίνω των καιρών.

Καιρών που έλιωσαν σαν λάβα απ' τα λάθη
και κατακαίουν των ανθρώπων τις ψυχές,
ας λιώσουν τ' αμαρτήματα απ' το χάρτη
που ζωγραφίζουμε χωρίς πια ενοχές...

Θάλασσες

Πόσο φοβάμαι την αλήθεια που σιμώνει

πόσο φοβάμαι μες τα μάτια να την δω,
μες την καρδιά μου μια φωνή που δυναμώνει
θέλει στο δρόμο να με βάλει το σωστό.

ρεφρέν
Κι όλο δακρύζω και υπόσχομαι ν' αλλάξω
μα επιστρέφω 'κει που ήμουνα και χθες,
όσο κι αν θέλω σε λιμάνι να αράξω
πάντα τις θάλασσες θα έχω για στεριές.

Πόσο φοβάμαι στη ζωή να περπατήσω
κι ένα καινούριο μονοπάτι να διαβώ,
ξέρω πως πρέπει με ψυχή να πολεμήσω
να ξεπεράσω ένα στείρο εγωισμό.

Μυγδαλιά

Τρέχουν στες στράτες οι βροχές
ποτάμια ούλλον λύπες
τρέχουν ξωπίσω τους χαρές
τζαι σβήνουν τες ομίχλες.

Στέκει στην πόρταν η καρκιά
με δάκρυ εις τα μάθκια
βλέπει στο βάθος 'μυγδαλιά
μ' αμύγδαλα καράτια.

Σαν πανωραία 'μυγδαλιά
στον κήπο ανθισμένη
εν τ' ουρανού η γειτονιά
μ' αστέρκα στολισμένη.

Βλέπουν τα μάθκια τζαι γελούν
λευκά τζι' αγνά μπουμπούκια
σαν τα χαμόγελα κοσμούν
ανθρώπων προσωπούθκια.


στες = στις
ούλλον = όλο
τζαι = και
εν = είναι
αστέρκα = αστέρια
μάθκια = μάτια
προσωπούθκια = προσωπάκια